1/12/16

Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει Ποιητής

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου


Η ψυχή του χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή.

Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάς. Ν’ αγαπάς και να πονάς. Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς το Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

Και όταν λέμε αγάπη, δεν είναι οι αρετές που θ’ αποκτήσουμε αλλά η αγαπώσα καρδιά προς το Χριστό και τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της στην αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει το αγγελούδι της; Όλ’ αυτά ο άνθρωπος του Θεού τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: “Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα στο Θεό μου, στο Χριστό μου, στην Παναγίτσα μου, στους αγίους μας!”. Να, έτσι πρέπει ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό, τον Θεό. Το επιθυμείς, το θέλεις και το αποκτάς με την χάρι του Θεού.

Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για το Χριστό; Τρέχουμε, όταν είμαστε κατάκοποι, να ξεκουρασθούμε στην προσευχή, στον Αγαπημένο ή το κάνουμε αγγάρια και λέμε: “Ω, τώρα έχω να κάνω προσευχή και κανόνα…”; Τι λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ο θείος έρως. Δεν έχει αξία να γίνεται μια τέτοια προσευχή. Ίσως μάλιστα κάνει και κακό.

Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ο Χριστός τις σχέσεις, διότι ο Χριστός “χοντρές” ψυχές δε θέλει κοντά Του. Η ψυχή πρέπει να συνέλθει πάλι, για να γίνει άξια του Χριστού, να μετανοήσει “έως εβδομηκοντάκις επτά”. Η μετάνοια η αληθινή θα φέρει τον αγιασμό. Όχι να λες, “πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος” κ.λπ., αλλά μπορείς να λες, “θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις αργές, που δε ζούσα κοντά στο Θεό…”. Και στη δική μου τη ζωή κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. Ήμουνα δώδεκα χρονών, που έφυγα για το Άγιον Όρος. Δεν ήταν αυτά χρόνια; Μπορεί βέβαια να ήμουν μικρό παιδί, αλλά έζησα δώδεκα χρόνια μακράν του Θεού. Τόσα πολλά χρόνια!…


28/11/16

Βασιλεία ἐλευθερίας


Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνοιχτὴ σὲ ὅλους ποὺ δὲν εἶναι σκλαβωμένοι στὰ πράγματα ποὺ κατέχουν.
Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀληθινὰ ἡ βασιλεία ἐκείνων ποὺ γνωρίζουν ὅτι εἶναι ἀπέραντα πλούσιοι ἐπειδὴ μποροῦμε νὰ περιμένουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν θεϊκὴ καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη. Εἴμαστε πλούσιοι ἐπειδὴ δὲν κατέχουμε τίποτα, εἴμαστε πλούσιοι ἐπειδὴ τὰ πάντα μᾶς ἔχουν δοθεῖ· καὶ ἔτσι εἶναι δύσκολο γιὰ κάποιον ποὺ φαντάζεται ὅτι εἶναι πλούσιος δικαιωματικὰ νὰ ἀνήκει σὲ τοῦτο τὸ βασίλειο ὅπου τὸ κάθε τι εἶναι δεῖγμα ἀγάπης, καὶ ποὺ τίποτα δὲν μποροῦμε νὰ κατέχουμε, ποὺ ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ ἄλλους· ἐπειδὴ τὴ στιγμὴ ποὺ λέμε ὅτι κατέχουμε κάτι ποὺ δὲν μᾶς ἔχει δοθεῖ εἴτε ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴτε ἀπὸ ἀνθρώπινη φροντίδα, τὸ ἀποκόβουμε ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴ στιγμὴ ποὺ ἀγκιστρωνόμαστε σὲ ὁτιδήποτε, γινόμαστε σκλάβοι του.
Θυμᾶμαι ὅταν ἤμουν νέος, ἕναν ἄνδρα νὰ μοῦ λέει: Δὲν καταλαβαίνετε ὅτι τὴ στιγμὴ ποὺ παίρνεις στὰ χέρια σου ἕνα νόμισμα και δεν εἶσαι προετοιμασμένος νὰ ἀνοίξεις τὸ χέρι σου γιὰ νὰ τὸ ἀφήσεις, δὲν χρησιμοποιεῖς σωστὰ τὸ χέρι σου, τὸ σῶμα σου, ἐπειδὴ ὅλη ἡ προσοχὴ σου θὰ ἐπικεντρώνεται στὸ νὰ μὴν χάσεις αὐτὸ τὸ νόμισμα, - τὰ ὑπόλοιπα θὰ ξεχαστοῦν.

Εἴτε κρατᾶμε ἕνα χάλκινο νόμισμα, εἴτε νοιώθουμε πλούσιοι – διανοητικὰ, συναισθηματικὰ, ὑλικὰ, - εἴμαστε φυλακισμένοι, ἔχουμε χάσει τὴ χρήση ἑνὸς μέρους τοῦ σώματος μας, τοῦ μυαλοῦ μας, τῆς καρδιᾶς μας· δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε πιὰ ἐλεύθεροι, καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι βασιλεία ἐλευθερίας.

Anthony Bloom

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

22/11/16

Γιορτή. Νοσταλγικός στεναγμός για μια χαμένη ομορφιά


 Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια, αλλά στην ουσία δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι θρησκευτικές γιορτές σημάδεψαν τη ζωή. Αν και όλοι πήγαιναν στην εκκλησία, δεν γνώριζαν, φυσικά, όλοι το ακριβές περιεχόμενο κάθε γιορτής. Για πολλούς, ίσως για την πλειοψηφία, η γιορτή ήταν πάνω απ' όλα μια ευκαιρία να κοιμηθούν καλά, να φάνε καλά, να πιουν και να ξεκουραστούν. Παρόλο αυτά, νομίζω πώς ο καθένας αισθανόταν, αν όχι εντελώς συνειδητά, πώς με την κάθε γιορτή στη ζωή του εισέβαλε κάτι το υπερβατικό και ακτινοβόλο, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο μ' έναν κόσμο από δια­φορετικές πραγματικότητες, με την υπόμνηση κά­ποιου ξεχασμένου πράγματος, κάποιου πράγματος πού το είχε πνίξει η ρουτίνα, το κενό και η φθορά της καθημερινής ζωής.
Σκεφτείτε τα ονόματα των ίδιων των εορτών: Εισόδια, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Υπαπαντή, Μετα­μόρφωση. Αυτές οι λέξεις, με την ιεροπρέπειά τους και μόνο, την απόσταση τους από την καθημερινή ζωή, και τη μυστηριακή τους ομορφιά αφύπνιζαν κάποια ξεχασμένη μνήμη, προσκαλούσαν, έδειχναν κάτι, Η γιορτή ήταν ένα είδος νοσταλγικού στε­ναγμού για μια χαμένη ομορφιά, πού ακόμη μας νεύει, ενός στεναγμού για κάποιον άλλον τρόπο ζωής.
Ο σύγχρονος κόσμος, ωστόσο, έχει γίνει μονότονος και ανεόρταστος. Ακόμη και οι κοσμικές γιορτές μας αδυνατούν να κρύψουν αυτή τη στάχτη της λύπης και της απελπισίας πού κατακάθεται πάνω μας, επειδή ουσία του εορτασμού είναι η εμπειρία τού να σε συνεπαίρνει μια διαφορετική πραγματικό­τητα, η εισβολή σ' έναν κόσμο πνευματικής ομορ­φιάς και φωτός. Αν όμως δεν υπάρχει αυτή η πραγ­ματικότητα, αν ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτε για να γιορτάσεις, τότε καμία τελική ανάταση δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει μια γιορτή.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

18/11/16

Απο την οικογένεια της εικόνας στην εικονική πραγματικότητα.

Ομιλια του π. Χριστοδούλου Μπίθα στην σχολή γονέων της Ι. Μ. Γρεβενών,
ενώπιον του σεβ. Μητροπολίτου του κ. Δαβίδ.


ΕΝΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ...

... μέσα από την έμπνευση του Steve Cutts:




17/11/16

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

                                     

                                                                                                                              στα «δύσκολα» παιδιά

Είναι κάτι παιδιά
συχνά τα βλέπω στην παιδική χαρά.
Σούρουπο κάνουν τη χαρά
βασίλειό τους,
να  ’ξερα τι έχει
το μυαλό και το σακίδιό τους.
Σεργιανούν στην
παιδικότητα,
άγραφο το μέλλον μα
στην τσέπη
η πρώτη ταυτότητα.
Γελούν δυνατά,
ξορκίζουν τη ζωή την τραχιά,
σε ιλλιγγιώδη βρίσκονται τροχιά,
γερά κρατιούνται
από την κούνια.
Κυνηγιούνται,
στα γύρω στενά
αμολιούνται,
σαν αδέλφια αγαπιούνται.
Πού θα ξημερώσουν
τ’ όνειρό τους;

Είναι κάτι παιδιά
συχνά τα βλέπω στην παιδική χαρά.
Όσο μένουν παιδιά,
παιδική είναι
κι η χαρά τους.
Άραγε,
το σούρουπο που
τα μαζεύει
αυγή ρόδινη
γι’ αυτά
θα φέρει;

                                                                           Ειρήνη Ζαμάνη, Νοέμβρης 2016


16/11/16

Βλέποντας τον άλλο ως πρόσωπο



Με αυτό τον τρόπο διαμορφώθηκε μέσα μου η πνευ­ματική στάση, σύμφωνα με την οποία σε κάθε συνάντηση μου με άνδρα ή γυναίκα αντιμετώπιζα τον άνθρωπο κυ­ρίως ως πρόσωπο. H προσοχή μου στο αόρατο αυτό πνευ­ματικό κέντρο του προσώπου πού συναντούσα ήταν τέ­τοια, ώστε σχεδόν ποτέ δεν θα μπορούσα να πω αργότερα τί ενδύματα φορούσε. Μου συνέβη ένα παράδοξο περιστα­τικό πού κατέπληξε και μένα τον ίδιο. Ζούσα τότε στη Γαλλία στο Dojon όταν με επισκέφθηκε κάποια Γαλλίδα κυρία, δικηγόρος, με τα πνευματικά της προβλήματα. Και ενωρίτερα είχα συναντηθεί με αυτήν πολλές φορές. Συνομιλήσαμε επί δύο ώρες. Έπρεπε να επιστρέψει στο Παρίσι με το λεωφορείο των πέντε. Κάθισε κοντά μου ως το τελευταίο λεπτό. Όταν έφυγε, για να μη χάσει το λεωφο­ρείο αυτό, έπρεπε να ακολουθήσει ένα πιο σύντομο δρόμο πού της υπέδειξα. Επειδή δεν ήμουν σίγουρος αν με κατά­λαβε καλά, κοίταξα από το παράθυρο προς τον δρόμο· δεν την έβλεπα. Βγήκα από το Dojon και είδα από μακριά μια γυναικεία φιγούρα με ροζ φόρεμα και καπέλο. Έπαθα κά­τι σχεδόν σαν «σοκ». Αν δεν έβγαινα, δεν μπορούσα να πω πώς ήταν αυτή ντυμένη. Δεν μπορώ όμως να λησμονή­σω το πρόσωπο και την οξύτητα των παθημάτων της.

Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σαχάρωφ)


10/11/16

Μην απογοητεύεστε!



Κάποτε πέρασα ένα μεγάλο πειρασμό. Μια δοκιμασία που φαινόταν να εξαντλεί ότι δυνάμεις είχαν απομείνει στην μάχη με το σκοτάδι μέσα μου. Τότε ο πνευματικός μου είπε, «θέλω να Λειτουργείς κάθε μέρα». Του λέω «γέροντα, αδύνατον, οι καταθλιπτικές σκέψεις έχουν επισκιάσει το μυαλό μου. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ όπως πρέπει μέσα στην Θεία Λειτουργία». Μου απάντησε, «δεν πειράζει όπως και όσο μπορείς» Κάνε υπακοή μου λέει. Πήγα την πρώτη μέρα και Λειτούργησα, αλλά ήμουν αλλού. Χαμένος στην θλίψη και την οδύνη. Πήγα την δεύτερη, τίποτα, ερείπιο. Του λέω "Γέροντα δεν μπορώ", είμαι χαμένος. Και μου απαντά με βεβαιότητα. "Μην απογοητεύεσαι, συνέχισε να ξεπαγώσουν τα λάδια της μηχανής". Έκανα ό,τι μου είπε παρόλο που δεν ένιωθα μέσα μου, να χωρά ούτε ακτίνα φωτός, ούτε ανάσα ελπίδας. Σκιά, σκότος, θλίψη. Μόλις τελείωσα και την τρίτη καθημερινή Θεία Λειτουργία, ένας φως εισχώρησε μέσα μου. Δίχως να ξέρω το πώς και το γιατί, ήμουν χαρούμενος, δίχως σκέψεις, δίχως λογισμούς, μονάχα χαρά έρεε μέσα στην καρδιά και το κορμί μου. Όλα είχαν εξαφανιστεί.
Γι αυτό σας λέω, μην απογοητεύεστε. Να λέμε όχι στην απόγνωση. Σαφώς όταν είμαστε μες στην θλίψη αισθανόμαστε ότι δεν θα ξαναγίνουμε καλά ή όπως είμαστε πριν. Μα αυτό είναι η κατάθλιψη. Σκέψεις μηδενιστικές, μαύρες γεμάτες θάνατο. Κι όμως, σας το λέω μετά βεβαιότητας, θα γίνουμε καλά και καλύτερα. Ο Χριστός είναι φως και χαρά και ζωή. Τον παρακαλάμε απλά, ήσυχα, αθόρυβα και κοινωνάμε το σώμα και αίμα του. Σε κάποιες περιπτώσεις, πρέπει να πάρουμε και φαρμακευτική αγωγή. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο, όλα είναι του Θεού. Τους γιατρούς και τα φάρμακα έδωσε ο Θεός λεει η Αγία Γραφή. Αλληλοσυμπληρώνονται πάντα προς όφελος του ανθρώπου. 
Θα το δείτε, θα σκορπίσει το σκοτάδι, θα γεμίσουμε κι πάλι φως. Η καρδιά θα ζεσταθεί και θα νιώσουμε μια αγκαλιά να μας ξεκουράζει. Δεν δεν έρθει ο Χριστός γιατί είμαστε υπέροχοι αλλά γιατί μας αγαπάει. Σε αυτή την αγάπη πρέπει να στηριχτούμε και όχι στις αρετές και στην δικαιοσύνη μας. Αυτά τα βλέπει ο Θεός και γελάει. Να πιστέψουμε στην αγάπη του Θεού, στο παράδεισο που ζει ακόμη και στην πιο βαθιά μας κόλαση.


π. Λίβυος



7/11/16

ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ


Αρχάγγελοι προσηνείς,

ποτέ μου δε σας είδα με ξίφος τεταμένον.

Ίσως γιατί

προστασία και βεβαιότητα

υπό την σκέπην των πτερύγων σας.

Στους βροτούς εμάς

να μη λείψει

το φτερούγισμά σας!

                                                                                                 Ειρήνη Ζαμάνη

6/11/16

Ἐ­ρα­στής καί προ­φή­της


π. Βασίλειος Χριστοδούλου
«Θά ε­μαι γιά σς πα­τέ­ρας καί σες θά ε­σθε γιοί μου καί θυ­γα­τέ­ρες» ­ξαγ­γέλ­λει  Παν­το­κρα­το­ρι­κή φω­νή μέ­σα ­πό τά βά­θη τν α­ώ­νων, μέ συ­νερ­γού­σες χορ­δές τόν ­σα­ΐ­α, τόν ­ε­ρε­μί­α καί τε­λευ­τα­α τόν Πα­λο (Β΄ Κορ. στ΄ 18), βε­βαι­ώ­νου­σα γιά τήν προ­αι­ώ­νια ­πι­θυ­μί­α Της νά σχε­τι­στε μέ τόν ν­θρω­πο, ­χι στό ­πί­πε­δο μις ­πο­τα­γς λ­λά στήν ­λευ­θε­ρί­α το Μυ­στη­ρί­ου Πα­τέ­ρα-υ­ο. Ταυ­τό­χρο­να ­μως  ­δια α­τή φω­νή μ­πε­ρι­κλεί­ει καί τήν ­νάγ­κη το ν­θρώ­που νά γνω­ρί­σει τόν Θε­ό στό πλαί­σιο μις κοι­νω­νού­με­νης μ­πει­ρί­ας, μις συ­νύ­παρ­ξης προ­σω­πι­κς κι ­χι στήν ­πο­δο­χή ­νός θε­ω­ρη­τι­κο στο­χα­σμο ν­θρω­πος, λ­λω­στε, ­ξέ­πε­σε ­πό μί­α σχέ­ση, δέν ­πέρ­ρι­ψε ­να με­τα­φυ­σι­κό θε­ώ­ρη­μα!