26/6/17

Κοιτάζοντας



Κάποιες φορές αισθανόμαστε τον Θεό να μας κοιτά­ζει με προσήλωση, με τρόπο άπειρο, με μια ένταση άπειρη, στεριωμένη πάνω σ' ολόκληρη την αιωνιότητα. Άλλες στιγμές αισθανόμαστε ότι κοιτάμε εμείς τον Θεό, ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια της ψυχής μας, βάζοντας σ’ αυτή την ενατένιση ολόκληρο τον εαυτό μας, ολόκληρη την ψυχή μας· και το δικό Του κοίταγμα συναντιέται με το δικό μας και συμπορεύονται, σαν να ήταν Εκείνος μέσα στα μάτια μας ο αγαπών με τον αγαπώμενο μαζί. Σε άλλες στιγμές η μικρή ψυχή νιώθει τον Θεό να την αγκαλιάζει ή αισθάνεται την ίδια να αγκαλιάζει τον Θεό. Κάποιες φορές αδράχνει αέρα, αλλά κάποιες άλλες νιώθει μια βέβαιη επα­φή με τον Θεό. Κάποιες φορές είναι το απαλότερο χάδι που αναστατώνει την ψυχή και το δέρμα με μια εξαίσιαταραχή (διότι «αν το σώμα δεν είναι η ψυχή, τότε τί είναι η ψυχή;»). Κάποιες φορές όλο μας το είναι σπαρταράει από λαχτάρα, γινόμαστε ένας ατόφιος πόθος, αγαπώντας με κάθε χτύπο της καρδιάς και κάθε ανάσα, με κάθε κύτταρο και κάθε αδένα μας, με κάθε όργανο του σώματός μας, παλλόμενοι με μια αγάπη που πηγαίνει πάνω-κάτω, πάνω-κάτω.

Η ψυχή είναι θηλυκή και κάποιες φορές αρέσκεται να ακκίζεται λίγο με την παρουσία του Θεού. Γνωρίζει ότι αγαπιέται και ότι μπορεί να Τον γοητεύει και να Τον τιθασεύ­ει. Κάποιες φορές είναι ακόμα και τυραννική, γνωρίζοντας ότι Εκείνος της έχει παραδοθεί, και ότι αυτή έχει δύναμη πάνω Του, αλλά και γνωρίζοντας ότι κι αυτή επίσης Του έχει παραδοθεί και ότι βρίσκεται στα χέρια Του.

Και τα βράδια κοιμάται χαμογελώντας, γνωρίζοντας με σιγουριά ότι ο αγαπημένος της την αγαπά και τη νοιάζεται. Κάποιες φορές ξυπνά μέσα στη νύχτα νιώθοντας ότι τη φίλησε και πώς το πρόσωπό Του είναι κοντά στο δικό της.


Ernesto Cardenal

Εν ετέρα μορφή




Όλα  τα σοβαρά μου
της ζωής συναπαντήματα
που ήταν κλήρος ορισμένος
να γευτώ

ήταν πάντα άλλα
από εκείνα που περίμενα,
με ετερόκλητης  μορφής σχηματισμό...

Πάντα με άλλο πρόσωπο ερχότανε
καθένα  στων καιρών
το ραντεβού

ποτέ μ' εκείνο
που  η καρδιά μου έγνεφε
ούτε μ' αυτό
που σχηματίζονταν στον νου...

Κι άφηνε πίσω του
ένα ένα όπως έφευγε
τον ίδιο γρίφο
το ίδιο επίμονο ερώτημα
τον ίδιο του μυαλού βασανισμό:

πού ήταν αυτός
που μόνο λίγο έβλεπα
που λίγο ψηλαφούσα
σαν τυφλός
που σαν σκιά
το πρόσωπό του έδειχνε
και πάλι βυθιζόταν στο κενό...

Ώσπου μέσα απ' την επανάληψη κατάλαβα
ότι η ζωή μου όλη
ήταν μια συνάντηση

με Εκείνον
που κρυβόταν συνεχώς
πίσω απ' το "εν ετέρα μορφή"
γνωστό του τέχνασμα
όπως το διαμόρφωνε ο καιρός

μέχρι να διδαχτεί η καρδιά μου
η  απαίδευτη
σε μια δια βίου μαθητεία συνεχώς

να διακρίνει
πίσω απ' τα πρόσωπα
τους δρόμους
και τα πράγματα

Αυτόν που είναι
ο πάντοτε Ερχόμενος
για να τον συναντήσει
μες στο φως...


Όλγα

21/6/17

Χωρίς σχόλιο...




Ό­πως α­να­κοί­νω­σε η Υ­πα­τη Αρ­μο­στεί­α του ΟΗΕ, το 2016 οι πρό­σφυ­γες και οι ε­σω­τε­ρι­κά ε­κτο­πι­σμέ­νοι έ­φτα­σαν τα 65,6 ε­κα­τομ­μύ­ρια. Κά­θε τρί­α δευ­τε­ρό­λε­πτα έ­νας α­κό­μα άν­θρω­πος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του λόγω πο­λέ­μων, δι­ώ­ξεων κι  α­πό την ακραία φτώ­χεια. Ας το θυμόμαστε αυτό τις ώρες που γκρινιάζουμε για τις δυσκολίες της ελληνικής πραγματικότητας...

20/6/17

Αιωνιότητα και παρόν




Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο στο Παρίσι, στε­κόμουν στο μπαλκόνι του δωματίου μου πριν πάω στην εκκλησία. Είδα ένα αυτοκίνητο να περνά, και υπήρξε μια γρήγορη, εκτυφλωτική αντανάκλαση του ήλιου σ' ένα από τα παράθυρά του. Όλα όσα αισθάνθηκα και έμαθα για το Μεγάλο Σάββατο, και σ' όλη αυτή την ημέρα, για την ουσία του Χριστιανισμού, όλα όσα έχω προσπαθήσει να πω ή να γράψω, αποτελούσαν πάντοτε την εσωτερική ανάγκη να μεταδώσω στον εαυτό μου και στους άλ­λους αυτό πού ξέσπασε, αυτό πού φωτίστηκε και αποκαλύφθη­κε μέσα μου εκείνη τη στιγμή.

Όταν μιλά κανείς για την αιωνιό­τητα, μιλά γι' αυτό. Αιωνιότητα δεν είναι η άρνηση του χρόνου, αλλά η απόλυτη ολοκλήρωση, σύναξη και αποκατάστασή του. Αιώνια ζωή δεν είναι ό,τι αρχίζει μετά την πρόσκαιρη ζωή· είναι η αιώνια παρουσία της καθολικότητας της ζωής.

Ο Χριστιανισμός είναι μια ευλογημένη ανάμνηση, είναι όντως η κατάκτηση όλου του διασπασμένου χρόνου, είναι η εμπειρία της αιωνιότητας, εδώ και τώρα. Όλες οι θρησκείες και οι πνευματι­κότητες πού τείνουν να εκμηδενίσουν τον χρόνο είναι ψευδείς θρη­σκείες και ψευδοπνευματικότητες.

Λαμπρή, ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη μέρα. Φαίνεται σαν να τραγουδά η ίδια η μέρα: «Ἐν σοί μόνον ἀγαλλόμεθα

π. Αλέξανδρος Σμέμαν


18/6/17

Επί τον τύπον των ήλων



Διατρέχω τον καιρό μου
γυρεύοντας σημάδια
υπαινιγμούς και ίχνη
μίας αλλότριας κτίσης
πέρα απ' τα σύνορα
του νου μου τα στενά

μ' ένα καινούριο βλέμμα
που ξεπερνά της όρασης
την  καθεστηκυία τάξη
μία ακτίνα
που θεάται τα κρυφά

και μια καρδιά
που επιλεκτικά
στο θόρυβο
του κόσμου αυτού κωφεύει
κι αναγνωρίζει μόνο
την κρύφια της ψυχής
ντοπιολαλιά

όταν τα πάντα
ξαναγίνονται καινούργια
μεσ' απ της πίστης
την πανίσχυρη ματιά....

Όλγα


12/6/17

Τα άγια τοις αγίοις




Ίσως δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό σημείο της ζωής του χριστιανού του τί είναι αγιότητα, από την εκφώνηση του ιερέως, όταν υψώνει το Τίμιο Σώμα λίγο πριν από τη Θεία Κοινωνία: «τά ἅγια τοῖς ἁγίοις», δηλαδή το Σώμα του Χριστού και το Αίμα Του είναι άγια και προσφέρονται στους «αγίους», τα μέλη της Εκκλησίας προς κοινωνίαν.

Η απάντηση του λαού στην εκφώνηση αυτή είναι συγκλονιστική: «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός». Ένας είναι μόνον άγιος, ο Χριστός -εμείς είμαστε αμαρτωλοί- και η αγιότητά Του, στην οποία καλούμαστε να συμμετάσχουμε και εμείς οι αμαρτωλοί, δεν αποβλέπει σε τίποτε άλλο από τη δόξα του Θεού (΄΄εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός΄΄), Την ώρα εκείνη η Εκκλησία βιώνει την αγιότητα στο αποκορύφωμά της. Με την ομολογία «εἷς ἅγιος», κάθε αρετή μας και κάθε αξία μας εκμηδενίζονται μπροστά στην αγιότητα του μόνου αγίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσερχόμαστε στη Θ. Κοινωνία χωρίς προπαρασκευή και αγώνα για την άξια προσέλευσή μας. Σημαίνει όμως ότι όσο και αν προετοιμαστούμε, δεν γινόμαστε άγιοι προτού κοινωνήσουμε.

Η αγιότητα δεν προηγείται της ευχαριστιακής κοινωνίας, αλλ' έπεται. Αν είμαστε άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τί η Θ. Κοινωνία; Μόνον η μετοχή στην αγιότητα του Θεού μάς αγιάζει, και αυτό είναι πού μας προσφέρει η Θ. Κοινωνία.

Ιωάννης Ζηζιούλας

Μητροπολίτης Περγάμου

7/6/17

Εν είδει πυρήνων γλωσσών


Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς.
Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, την καθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά.
Γνωρίζεις ότι το πυρ είναι δυνατό, γνωρίζεις πως φωτίζει και ζεσταίνει. Αλλά όταν μιλάς για το Αγιο Πνεύμα πρόσεξε να μην σκέπτεσαι υλικά αλλά πνευματικά. Γίνεται λόγος λοιπόν, για την πνευματική δύναμη, για το πνευματικό φως και για την πνευματική ζεστασιά. Και αυτά είναι: η δυνατή θέληση, ο φωτισμένος νους και η ζέση της αγάπης. Μ΄αυτά τα τρία πνευματικά όπλα εξόπλισε το Αγιο Πνεύμα τους στρατιώτες του Χριστού για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Ο Διδάσκαλος τους είχε απαγορεύσει ακόμα και ράβδο να φέρουν από τα επίγεια όπλα.
Γιατί το πυρ εμφανίζεται με τη μορφή γλωσσών πάνω από τα κεφάλια τους; Επειδή οι απόστολοι έπρεπε μέσω της γλώσσας να κηρύξουν στους λαούς το χαρμόσυνο νέο, την ευαγγελική αλήθεια και ζωή, την επιστήμη της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Με τον λόγο έπρεπε να μάθουν, με τον λόγο να θεραπεύουν, με τον λόγο να παρηγορούν, με τον λόγο να αγιάζουν και να καθοδηγούν, με τον λόγο να φροντίζουν την Εκκλησία. Επίσης, με τον λόγο να αμύνονται, αφού τους είπε ο Οδηγός να μην φοβούνται τους διώκτες και να μην υπερασπίζονται εαυτούς στα δικαστήρια κατά το δοκούν, επειδή είναι απλοί άνθρωποι, και τους βεβαίωσε: «Ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθ. 10, 20). Θα μπορούσαν άραγε να μιλούν τη συνηθισμένη γλώσσα των ανθρώπων για το μέγιστο χαρμόσυνο νέο το οποίο έφθασε ποτέ στα αυτιά των ανθρώπων, ότι ο Θεός εμφανίσθηκε στη γη και άνοιξε στους ανθρώπους τις πύλες της αθάνατης ζωής; Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος με τη θνητή ανθρώπινη φύση να διαδώσει αυτό το ζωοποιό βάλσαμο μέσα από τη δυσωδία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μάλιστα έως την άκρη του κόσμου; Με τίποτα και ποτέ. Μόνο το πύρινο Πνεύμα του Θεού μπορούσε να το κάνει, το οποίο διά στόματος αποστόλων σκόρπισε ουράνιες σπίθες στο επίγειο σκοτάδι.
Αλλά, άνθρωπε, δεν αισθάνθηκες ποτέ το Πνεύμα του Θεού μέσα σου; Δες, και εσύ είσαι βαπτισμένος με Πνεύμα· με νερό και Πνεύμα. Άραγε ποτέ δεν σε ξάφνιασε μέσα σου κάποια μεγάλη και φωτεινή σκέψη, σιωπηρός λόγος του Αγίου Πνεύματος; Ποτέ δεν σε ξάφνιασε σαν άνεμος και δεν φούντωσε μέσα στην καρδιά σου η αγάπη για τον Δημιουργό σου φέρνοντάς σου δάκρυα στα μάτια;
Παραδώσου στην θέληση του Θεού και φύλαξε αυτό που δονεί την ψυχή· θα γνωρίσεις το θαύμα της Πεντηκοστής, που στάθηκε πάνω από τους αποστόλους.
Ειρήνη και χαρά από το Άγιο Πνεύμα.

(ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται», Εκδ. «Εν Πλω», σ. 104)


1/6/17

Η γενιά του ναρκισσισμού




 Η ιστορία του Νάρκισσου, με τις διάφορες εκδοχές της, είναι μία από τις δημοφιλέστερες της μυθολογίας. Ο νέος από τη Βοιωτία, θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ναρκισσισμός, η εμμονική αυταρέσκεια που μπορεί να καταλήξει σε πάθηση, δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος πρωτοσυνάντησε το είδωλό του. Σήμερα, όμως, που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του χάρη στην κατάρα και ευλογία των social media, ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.


 
ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ