17/1/17

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : " ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ"


Την Κυριακή 15 Ιανουαρίου, παρουσιάστηκε επίσημα στο ενοριακό κέντρο
 του Ι. Ν. Παμ. Ταξιαρχών, το βιβλίο του π. Χριστοδούλου Μπίθα, 

"ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ, 
 Ιστορίες μετανοίας βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα" (εκδ. Γρηγόρη)




Για το βιβλίο μίλησαν οι : 

πρωτ. Αδαμάντιος Αυγουστίδης, καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ,
και ο θεολόγος και συγγραφέας πρωτ. Βασίλειος Χριστοδούλου.

Την συζήτηση συντόνισε ο Σωτήριος Ν. Κόλλιας,  δρ. θεολογίας.
 Κείμενα διάβασε η ηθοποιός Μαρία Κάτσενου.



16/1/17

Το ύψος της πνευματικής ζωής


Προσευχόταν ο όσιος Αντώνιος να του αποκαλύψει ο Κύριος το μέ­τρο, στο οποίο έφθασε. Και του υποδείχθηκε: «Αντώνιε, δεν έχεις φθάσει ακόμη στο μέτρο εκείνου του τσαγκάρη στην Αλεξάνδρεια». Πήγε λοιπόν ο Όσιος στον τσαγκάρη και τον ρώτησε πώς ζει. Εκείνος απήντησε πώς το ένα τρίτο του ημερομισθίου του το δίνει στον ναό, το ένα τρίτο στους πτωχούς και το άλλο το ξοδεύει για τις ανάγκες του. Ο Αντώνιος όμως, πού εγκατέλειψε όλη του την περιουσία και κατοι­κούσε την έρημο με φτώχεια μεγαλύτερη από τον τσαγκάρη, δεν εξεπλάγη με αυτό. Η υπεροχή του δεν βρισκόταν σίγουρα σε αυ­τό. Λέει λοιπόν στον τσαγκάρη: «Ο Κύριος με έστειλε σε σέ­να, για να μάθω πώς ζεις». Ο ταπεινός τσαγκάρης σεβόταν τον Αντώνιο και φοβισμένος απήντησε: «Δεν γνωρίζω αλήθεια αββά να έχω κάνει κάτι αξιόλογο, εκτός από το ότι, καθώς σηκώνομαι κάθε πρωί και πριν πιάσω το εργόχειρό μου λέω στον εαυτό μου, ότι όλοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο μπαίνουν στη Βασιλεία του Θεού γιατί είναι δίκαιοι και ενάρετοι κι εγώ μόνο κληρονομώ την κόλαση εξαιτίας των αμαρτιών μου· και πάλι το βράδυ πριν κοιμηθώ σκέπτομαι και λέω το ίδιο πράγμα, ότι όλοι σώζονται και μόνος εγώ κολάζομαι».

Από το Γεροντικό


14/1/17

Οδός σωτηρίας



Στης κάθε μέρας μου 
τα συμφραζόμενα 
κλείνω σε αποσιωπητικών σειρές 
την επιούσια αμφιβολία

αυτή που πάντα λειτουργεί 
σαν διέξοδος διαφυγής 
σα μία σωτήρια εκδοχή 
στων γεγονότων 
την αφόρητη ανία.

Αυτό το ίσως που διασώζει 
σε μιαν άκρη τη ζωή
σαν πάθος  απερίτμητο 
που πάνω στο κορμί 
της έννομης τάξης ασελγεί

και δίνει στέγη 
στου ονείρου τη σχισμή 
να ζήσει μες στης στίξης του 
την ολιγόζωη στιγμή 
ενάντια  στης χαράς 
την ασκητεία.

Για να φανεί 
μες στου εφήμερου 
τη φτωχική σκηνή
να παρελαύνει γιορτινός 
κι ολόφωτος
με ιερή περιβολή

ο Ουρανός 
με τη λαμπρή Του συνοδεία...


Όλγα


13/1/17

ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΦΕΡΕΟΙΚΑ



Σε δυο σακκούλες η ζωή σου
στριμωγμένη,
να βρέχεται, να φέρεται,
να διπλώνει, ν’ απαγκιάζει.
Έτσι απλά που τις κρατούσες
έμοιαζες
να βρήκες ρούχα ευκαιρία
και βιαστικά να τα ’ριξες.
Απαλά τις κρατούσες
κι όχι με την πρώτη- φαντάζομαι- απελπισία,
απαλά σαν αυτόν που δεν έχει τίποτα
ούτε καν τη σκιά του.
Άλλη οικοσκευή  δε φαινόταν•
Όπου γης και πατρίς.
Οι κινήσεις σου αργές
- να βραδύνεις το αντάμωμα με το βράδυ-
κι ήταν όλη σου η προσοχή
η κλωστή που δεν άφηνε να δεθεί.
είδα ότι ήσουν νέα,
πριν αλλάξεις βαγόνι στον ατσάλινο συρμό.

Ειρήνη
Ιανουάριος 2017




9/1/17

Το ΄΄πως΄΄ της αποδοχής του άλλου


Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι αυτό που είναι. Αναγνωρίζω το δικαίωμά του αυτό, ακόμη κι αν έχει λάθος, και τον στηρίζω. Αν θέλουμε να είμαστε μέρος μιας οποιασδήποτε σχέσης, είτε πρό­κειται για μια σχέση με τον Θεό ή μια σχέση με κάποιο πρόσωπο, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμα­στε τον άλλον όπως μας αποδέχεται ο Θεός. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε το λάθος, ότι το καλλωπίζουμε, ότι σιωπούμε, ότι το αγνοούμε, ότι βαφτίζουμε «σωστό» το λάθος. Σημαίνει ότι απο­δεχόμαστε τον άνθρωπο ως όλον, και ξεκινάμε αυ­τή την επικίνδυνη σχέση με το σύνολο του ατόμου, μια σχέση που μπορεί να καταλήξει στη σταύρωση.

Αλλά για να το κάνουμε αυτό, είναι αναγκαίο να μάθουμε να βλέπουμε, να μάθουμε να κοιτάμε με σκοπό να δούμε. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε και πρέπει να μάθουμε να ακούμε προσεκτικά και όχι με σκοπό να ξεφύγουμε από αυτό που είδαμε και ακούσαμε. Χρειάζεται, επίσης, να μάθουμε να ακούμε προσεκτικά με συγκεκριμένη διάθεση, έχο­ντας συγκεκριμένη προσέγγιση κατά νου. Αν είμα­στε αδιάφοροι, δεν βλέπουμε τίποτε. Αν μισούμε, βλέπουμε μόνο τα άσχημα και τα κακά και δια­στρεβλώνουμε οτιδήποτε καλό ερμηνεύοντας το, και μάλιστα με λάθος τρόπο. Μόνο η αγάπη μπο­ρεί να δει το καλό ως καλό, αλλά και το ψήγμα του καλού που ενυπάρχει, στο κακό, που επιβιώνει, διό­τι δεν υπάρχει κανείς που να είναι παντελώς, αμε­τάκλητα κακός, που να μην έχει ούτε μια χορδή που να ηχεί σωστά.

Anthony Bloom


8/1/17

Λευκή (α)συμφωνία



Με αδιάκοπη χιονόπτωση 
μίλησε σήμερα ο ουρανός
κι εμείς οι κατοικούντες 
στις υπώρειες της γης
βγήκαμε έξω βιαστικά 
να υποδεχτούμε τη λαλιά του.

Άνιση κατανόηση, 
ιδιωτική καταγραφή
αντίληψη ιδιοτελής 
ενός τυχαίου φαινομένου καιρικού
που ερμηνεύει χωριστά 
του καθενός μας η ματιά
στη χώρα ετούτη 
της σκιάς και του θανάτου... 

Άλλος διακρίνει αμετάπειστα
στην παγωμένη ολόλευκη ομορφιά
πιστό αποτύπωμα σαφές
που αντιφεγγίζει
την άφατη ομορφιά 
του Αοράτου 

άλλος διαβάζει ξεγνοιασιά
και ξεκινά να διασκεδάσει
στις λευκές πίστες 
της χλιδάτης λησμονιάς 
την κρύα,  αδηφάγα  μοναξιά του

άλλος κουρέλι κι αποφόρι 
της ζωής
αποζητά σε μια γωνιά 
να ζεσταθεί 
από την παγωμένη 
αυτού του κόσμου  αποφορά  
που σήμερα φοράει τα ζεστά του 

κι άλλος σε μία κόγχη 
του μυαλού 
στοχάζεται περιδεής
τι νάναι αλήθεια τελικά 

αυτό που επιτάσσει
του ορατού  η λογική 
ή αυτό 
που επέκεινα  της όρασης
ζητάει η καρδιά του....